İKİ BEN…
İki ben çatışıyor içimde…
Biri sevgi kazasına uğramış,
Ameliyat masasında, paramparça,
Tedavi adına daha da ayrışmakta…
Çılgın bir çırpınış içinde,
Parçadan bütüne bir sentez aramakta…
Çevresinde kalabalık sıkışırken,
Kendine acımakta ve sıkça yakınmakta…
Diğer ben, sanki her şeyden bihaber…
Sakin bir varoluş halinde,
Ve salt sevgi olduğunun bilincinde,
Sessiz ve gösterişsizce parlamakta…
Biri hala istiyor, diliyor.
“Hoşgörü şart” diyor,
“Kuralsız da olsa saygı hissedilsin,
Yeter artık hatalar farkedilsin…
Zaman yok, bir an önce,
Sevgide birleşilsin…”
İkinci ben ise, biliyor:
“Dilemeye gerek yok,
Her şey var zaten, herkeste…
Yine de bir şey istemek şartsa,
Bari farkındalık içinde istense…
Evet zaman yok, andan öte…
An içinde sevgi halindesin,
Her şey mükemmel, anlasana,
Sen olman gereken kişisin.”
İki ben barışıyor içimde…
Bölünmüşlüğün acısını bilen,
Diğerine anlatıyor,
Olağanlık içinde,
Yaşamın mucizesini farkedişini,
Nefes nefese…
Bütünlüğe dirilmiş olan,
“Öğrendin mi sonunda?” diyor,
“Varoluş sonsuz çeşitlilik demekse,
Farklılığı reddediş, bu isyan neden?
Ben-sen ayrımında dönüp durdukça,
Çok zamanlar tüketirsin, acıya vurgun,
Bütünsel sevgideki huzuru hissetmeden.”
ÖMER HAYYAM